... خدا قسمت خودتون بکنه ایشااله...دکتر تیموری...
با اینکه حدود یک ساعت از شروع کلاس می گذره اما هنوز برق نیومده. استاد همچنان درس میده بدون اینکه احساس گرما بکنه. بچه های کلاس هم بعضا گوش میدن، چند نفری هم اون آخر کلاس از حال و هوش رفتن...
"در مورد احداث نیروگاهها باید این نکته رو در نظر داشت که..."
صندلی من نزدیک پنجره ی بسته بود. یکی از بچه ها با صدای آهسته گفت پنجره رو باز کن کمی هوای تازه بیاد توی کلاس. با اینکه مطمئن بودم هوا گرمتر میشه اما بلند شدم تا پنجره رو باز کنم...
باز شدن پنجره همانا و آمدن برق همان .کولرها هم یهو روشن شد و همه زدن زیر خنده. منم داشتم میمردم از خنده ولی استاد که غرق درس دادن بود با جدیت نگاهم میکرد جوری که انگار اصلا متوجه اومدن برق نشده...
خلاصه نشستم. یکی از بچه ها گفت پنجره رو ببند کولر روشنه. گفتم میترسم ببیندم دوباره برق بره ایندفعه... همه زدن زیر خنده و دکتر همچنان داشت خطر مرگ و میر آبزیان رو در توربین های نیروگاه برقآبی توضیح میداد. کاش میشد عکس این استادمون رو بزنم اینجا.
کلاس که تموم شد،
فکر کنم آخرین نفر که از کلاس اومد بیرون هنوز کولرها روشن بود و همچنین لامپ های کلاس غیر از یکی دوتا که سوخته بودن.
اما حیف که مسیر کوتاه بود. راننده بعدی باز از اون آدمای اخمو و بد خلق بود.
هرچند قبلش هم از سر مسافر زدن با یکی از راننده ها گلاویز شده بود و حسابی جوش آورده بود. حتی رادیو رو هم روشن نمیکرد. نفر جلویی هم که واسه اینکه موهاش خراب نشه شیشه رو برده بود بالا و باز کمبود اکسیژن حس میشد! از وسایل نفر بغل دستی م هم معلوم بود معماری میخونه. میخواستم سر صحبت رو باهاش باز کنم که وقتی قیافه شو دیدم کلا پشیمون شدم. من توی این نیم ساعت چیکار کنم؟
کجا با این عجله؟
آخه مدرسه م دیر شده!
الان که هنوز ساعت هفته که؟دیر نشده!
آخه میخوام برسم به اول صف.
اول صف؟ باریک الله. حالا واسه ی چی؟
آخه میخوام پرچم رو من ببرم بالا!
آفرین. خب اینقدر تند میدویی ممکنه بخوری زمین!
نه. تا حالا اصلا نخوردم زمین حواسم جمع بوده
...
چقدر پرانگیزه... چقدر سرحال...
ای رهگذر! توکه ازاین کوچه می گذری سلامی بده قبل از گذر
...زمان در گذر است
پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
آرشیو موضوعی
پیوندها
آمار وبلاگ
